ΑΡΧΙΚΗ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ


115

Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Σούλου

Ο Κύριος στη σημερινή περικοπή διηγείται την παραβολή του καλού Σαμαρείτη, ως απάντηση εις την εκφρασθείσα ειρωνική απορία ενός νομοδιδασκάλου του Μωσαϊκού Νόμου, ο οποίος «προσήλθε τω Ιησού εκπειράζων αυτόν και λέγων, διδάσκαλε, τι ποιήσας ζωήν αιώνιον κληρονομήσω» και «τις εστί μου πλησίον».

Μην ανησυχείς, απαντά ο Χριστός, μόνο ξεκίνα να  «αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της ισχύος σου και εξ όλης της διανοίας σου, και τον πλησίον σου ως σεαυτόν».

Εκ της περιγραφής παρατηρούμε ότι ο Ιησούς, εις την απάντησή του, ομιλεί αόριστα. Λέγει,  ότι κάποιος «άνθρωπος», περιέπεσε σε ληστεία. Δεν αναφέρει την ταυτότητα του κακοποιημένου ανθρώπου, διότι δεν θέλει να χαρακτηρίσει, να κατηγοριοποιήσει ή να ορίσει συγκεκριμένη προέλευση, τάξη ή εθνικότητα του ανθρώπου, που «περιέπεσε» στους ληστές.

Γνωρίζουμε από την Παλαιά Διαθήκη, ότι ο κάθε άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού. Όλοι οι άνθρωποι φέρουμε το «κατ’ εικόνα», είμαστε ίσοι μεταξύ μας και έχουμε την ίδια υπόσταση και τις ίδιες ανάγκες. Γι’ αυτό στην παραβολή τόσο ο «άνθρωπος» που υπέστη την επίθεση των ληστών, όσο και ο εκ της πόλεως της Σαμάρειας που φρόντισε αυτόν, αναφέρονται με γενική περιγραφή και χωρίς ταυτότητα.

Ο νομικός, πειράζων τον Χριστό, ζητά ερμηνεία της λέξεως «πλησίον», την οποία ως νομοδιδάσκαλος όφειλε να γνωρίζει. Ασφαλώς και γνωρίζει άριστα τι σημαίνει «πλησίον» και σκόπιμα προφασίζεται, ότι δεν γνωρίζει, διότι εξέφραζε την κοσμική αντίληψη, για τη σχέση με τον πλησίον. Σχέση που στηρίζεται στην οικονομική και εμπορική συναλλαγή, καθώς και στον ατομοκεντρισμό και την ευδαιμονία.

Ο Χριστός για να ερμηνεύσει την έννοια «πλησίον» δεν χρησιμοποιεί, ως παράδειγμα, έναν ομόθρησκο του παθόντος, αλλά έναν αλλοεθνή και αλλόθρησκο, διότι η παρουσία του Χριστού στον κόσμο, επέφερε ριζική αλλαγή, που απελευθέρωσε δυνάμεις διαχρονικού διαμετρήματος, που ενδεχομένως είχαν παγιδευτεί μέσα σε ανώριμες και ανόητες θρησκευτικές και κοινωνικές αγκυλώσεις.

Επειδή αποδεχόμαστε, ως μέλη της Εκκλησίας, ότι ο Θεάνθρωπος Χριστός κόμισε νέο ήθος και περιεχόμενο,  καθολικής διάστασης για τον κόσμο, τότε η πολυπολιτισμικότητα είναι η βαθιά εφαρμογή θεμελιωδών αρχών και αξιών και όχι ρηχή και επιπόλαιη πολιτιστική πολυχρωμία ή ένα συγκυριακό πολιτισμικό πρόβλημα.

Η ελευθερία και η ισότητα στο πρόσωπο του Χριστού απαντά στο πανανθρώπινο αίτημα για υπαρξιακή ταυτότητα του κάθε ανθρώπου, που θα υπερβαίνει τις στενά τοπικές, εθνικές, πολιτικές, θρησκευτικές πεποιθήσεις και ότι ο κάθε άνθρωπος, ως δημιούργημα του Θεού, είναι ισότιμο μέλος της πανανθρώπινης κοινωνίας.

Το ότι δεν μπορούμε να δεχτούμε τους αλλοεθνείς και αλλόθρησκους, οφείλεται στο ότι δεν θέλουμε, να δούμε τους εαυτούς μας, ως «άλλους» ή ως ξένους και προσωρινούς σ’ αυτόν τον κόσμο της πτώσης και της φθοράς.

Η Εκκλησία καλεί τον άνθρωπο να παραδειγματιστεί από τον ίδιο το Θεό στην άσκηση της αρετής. Μας δίνει πολλά ανθρώπινα και ιδιαίτερα θαυμαστά παραδείγματα εκδήλωσης αγάπης και Θείας Φιλανθρωπίας, που μπορούν να μας νουθετήσουν και να μας καθοδηγήσουν.

Γι’ αυτό, ο άνθρωπος που αναζητά την αγάπη, θα ανακαλύψει ότι η αγάπη, καθώς την κηρύττει ο Απόστολος Παύλος «πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει». Η αγάπη είναι καθολική. Προσφέρεται ανεξαιρέτως σε όλους τους ανθρώπους χωρίς διακρίσεις.

Ο Ντοστογιέφσκι λέγει για το νόημα της αγάπης ότι «είναι ένας κόσμος ολόκληρος, το πιο πολύτιμο απ’ όλα τα πολύτιμα πετράδια». Βεβαίως το νόημα της αγάπης έχει πολύπλευρες έννοιες.

Η αγάπη, λοιπόν, είναι η κινητήριος δύναμη της ψυχής. Είναι αυτή που οριοθετεί τα σύνορα της έμπνευσης και δημιουργεί τα πιο ευγενικά αισθήματα και τις πιο ανεκτίμητες αξίες της ζωής.

Ας πορευόμαστε στην ζωή μας με την παραβολή του καλού Σαμαρείτη, ως  πυξίδα του νου και της καρδιάς μας.  Ας ευχηθούμε, να γίνει ο καλός Σαμαρείτης, που είναι ο ίδιος ο Χριστός, σημείο αναφοράς και καταφυγής στον κόσμο ολόκληρο.

Ας αρχίσουμε την πορεία, προς τη νηστεία των Χριστουγέννων, επικαλούμενοι την Θεία χάρη, ώστε να μας ενισχύει σε κάθε προσπάθειά μας, για πνευματική ζωή, για προσφορά αγάπης προς κάθε συνάνθρωπό μας, προς τον «πλησίον» μας, χωρίς διακρίσεις και υστερόβουλες σκέψεις, οι απάδουν της χριστιανικής μας ιδιότητος. ΑΜΗΝ!

Advertisements