ΑΡΧΙΚΗ / ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ


550

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Σούλος

Η Ευαγγελική περικοπή (Ιωάν. 5,1-15) αναφέρεται στον επί 38 χρόνια παράλυτο στην προβατική κολυμπήθρα, που επονομάζεται εβραϊκά Βηθεσδά  τον οποίο πλησιάζει ο Ιησούς και τον ερωτά: «Θέλεις να γίνεις υγιής»;  Και εκείνος δίνει την συγκλονιστική απάντηση. «Κύριε, δεν έχω άνθρωπο να με βάλει μέσα στη δεξαμενή, όταν ταράσσεται το νερό». Δηλαδή, τριάντα οκτώ συνεχή χρόνια βρίσκεται εκεί, αβοήθητος και μόνος.

Αναρίθμητοι συνάνθρωποί του όλα αυτά τα χρόνια τον προσπερνούσαν, χωρίς να βρεθεί, ούτε ένας, να του προσφέρει την κατάλληλη στιγμή την σωτήρια βοήθεια και να τον βάλει εις την κολυμβήθρα. Αυτή τη βοήθεια που δεν βρέθηκε κανένας να του δώσει, έρχεται να την προσφέρει άμεσα και δραστικά ο Χριστός. Με τον λόγο Του, μόνο, δωρίζει την υγεία στον πολυβασανισμένο παράλυτο.

Η δια του λόγου θεραπεία, από τον Υιό και Λόγο του Θεού, παραπέμπει στην Δημιουργία του σύμπαντος κόσμου, τον οποίο ο Τριαδικός Θεός, δημιούργησε με τον λόγο, εκ του μηδενός, κατά τη διήγηση της Γενέσεως. Σήμερα ο Χριστός, ως ένας της Τριάδος, πραγματώνει, δια του λόγου Του, με την ίδια δυναμική, την ανάπλαση του σώματος του ανθρώπου, που βρίσκεται εκεί,  στην καθαρτήρια κολυμβήθρα,  για τριάντα οκτώ χρόνια, πεσμένος και ξεχασμένος, μόνος και αβοήθητος.

Αυτό είναι το δράμα του πεπτωκότος ανθρώπου σε όλους τους αιώνες και σε όλες τις εποχές. Αναμένει βοήθεια, αλλά άνθρωπος δεν βρίσκεται, να τον βοηθήσει. Ο καθένας ζει μόνο για τον εαυτό του. Απομονωμένοι και διασπασμένοι από το σύνολο των ανθρώπων, ζούμε μέσα σε μια απέραντη εγωκεντρική μοναξιά. Όλα γίνονται, σχεδόν, συμβατικά, επιφανειακά. Χωρίς ειλικρίνεια. Χωρίς ανθρωπιά. Χωρίς Θεό.

Το παράπονο του παράλυτου, ότι «άνθρωπο ουκ έχω» είναι η κατάντια του ανθρώπινου εγωισμού και ναρκισσισμού. Είναι αλήθεια ότι τις περισσότερες φορές βιώνουμε την τραγικότητα της μοναξιάς και τη φρίκης του εγωκεντρισμού που κάνει τον άνθρωπο να φωνάζει, σαν τον παράλυτο του Ευαγγελίου, «άνθρωπον ουκ έχω».

Η ανθρώπινη μοναξιά έγινε «σήμα κατατεθέν» της εποχής μας. Μιας εποχής που καταντά πιο τυραννική για όλους εμάς που είμαστε φορείς και δημιουργοί της ταυτόχρονα.

Ζούμε στην «εποχή της ανθρώπινης απομόνωσης», σύμφωνα με την προφητική ρήση του κλασικού της παγκόσμιας λογοτεχνίας Ντοστογιέφσκι, στο κλασσικό έργο του «Αδελφοί Καραμάζωφ». Γράφει χαρακτηριστικά, ότι «όλοι στον αιώνα μας χώρισαν και γίνανε μονάδες, ο καθένας αποτραβιέται στη μοναξιά του, ο καθένας απομακρύνεται απ’ τον άλλον, κρύβεται και κρύβει το έχει του και καταλήγει ν’ απωθεί τους ομοίους του και ν’ απωθείται απ’ αυτούς».

Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι μοναδικός και μοναχικός. Ως αξία θεωρείται μοναδικός κι ανεπανάληπτος, αλλά ως ύπαρξη παραμένει μοναχικός. Έσπασε τα δεσμά, που του στερούσαν την ελευθερία του, αλλά έχασε τους δεσμούς, που τον συνέδεαν με το περιβάλλον του. Η μοναξιά γεννά ανασφάλεια, αβεβαιότητα, αστάθεια. Καρπός τους είναι το άγχος της ύπαρξης και η συναίσθηση του κενού στο νόημα της ζωής.

Η Εκκλησία είναι ιδιαίτερα ευαίσθητη απέναντι στη μοναξιά και την περιθωριοποίηση των ανθρώπων. Το δείχνει άλλωστε καθημερινά και έμπρακτα, με την κοινωνική της πρόνοια, με ιδρύματα για ηλικιωμένα άτομα ή άτομα με ανίατες ασθένειες, χρηματικά βοηθήματα ή βοηθήματα σε είδη πρώτης ανάγκης. Όμως και το πλήρωμα της Εκκλησίας, έχει χρέος να επιδείξει την αντίστοιχη φιλάνθρωπη στάση απέναντι σ’ όλες αυτές τις ομάδες των ανθρώπων του πόνου και της μοναξιάς.

Ο πλησίον, για τον οποίο μίλησε ο Χριστός, είναι ο κάθε άνθρωπος που πάσχει και δυστυχεί. Είναι όντως τραγικό, στην εποχή με τα τελειότερα μέσα επικοινωνίας, να υπάρχουν άνθρωποι που υποφέρουν από  μοναξιά. Η μοναξιά δεν είναι η απομόνωση ή η εγκατάλειψη, αλλά η απουσία της αγάπης. Όταν λείπει η αγάπη, τότε μπορεί να  ζει κανείς ανάμεσα σε εκατομμύρια ανθρώπων και να νιώθει μόνος.

Άραγε, για την υπέρβαση από το πλέγμα της μοναξιάς υπάρχει διέξοδος; Υπάρχει, αλλά απαιτείται αγάπη και ανθρωπιά. Υπάρχει, λοιπόν, διέξοδος. Το γεγονός ότι ο  Κύριος συνάντησε τον παράλυτο όταν όλοι οι άλλοι τον είχαν εγκαταλείψει, δίνει θάρρος και ελπίδα σε κάθε άνθρωπο που βιώνει την θλίψη της μοναξιάς, γιατί ο Χριστός κανέναν δεν αφήνει μόνο  και αβοήθητο.

Σ᾽ ένα τροπάριο της σημερινής εορτής ο ιερός υμνωδός παρουσιάζει τον Κύριο, να απαντά στο παράπονο του Παραλυτικού: «Δια σε άνθρωπος γέγονα, δια σε σάρκα περιβέβλημαι και λέγεις άνθρωπο ουκ έχω;

Πόσο εύκολα όμως ξεχνάμε αυτή την σπουδαία αλήθεια και βυθιζόμαστε στην απελπισία! Παραπονούμαστε ότι δεν έχουμε κανένα να ενδιαφερθεί για μας, ενώ έχουμε δίπλα μας, όχι απλώς έναν άνθρωπο, αλλά τον  παντοδύναμο Θεό, που έγινε άνθρωπος, για την «ημετέραν σωτηρία»,  από αγάπη προς τον άνθρωπο.

Βέβαια υπάρχει και μια κατηγορία χριστιανών, που  η μοναξιά αποκτά, γι’ αυτούς ένα θετικό περιεχόμενο, γιατί γεμίζει με την παρουσία του Θεού. Οι Πατέρες της Εκκλησίας έδειξαν το δρόμο αυτής της νέας εμπειρίας. Πρόκειται για δρόμο με νέες προοπτικές, που η αξιοποίηση της μοναξιάς, αναμένεται σαν κάθαρση από το αδιέξοδο. Γιατί μέσα στη σιωπή υπάρχει πολλή ειρήνη. Ο αββάς Ισαάκ είπε ότι «αυτός που γνώρισε και νίκησε τα πάθη του είναι ανώτερος από αυτόν που ανασταίνει νεκρούς».

Οι Πατέρες της Εκκλησίας υποδεικνύουν τη μοναξιά που οικοδομεί, παρηγορεί και στηρίζει την εκούσια και περιοδική απομόνωση για πνευματικό ανεφοδιασμό και συντήρηση. Ο Μ. Βασίλειος λέγει, ότι «εν ησυχία τον νουν έχειν πειράσθαι προσήκει». (ΕΠΕ 1, 60-62).

Συμπεραίνοντας θα λέγαμε, ότι ο Θεάνθρωπος δεν είναι Θεός απαθής κι αδιάφορος, αλλά συμπαθής και φιλάνθρωπος. Σ’ Αυτόν μπορούμε να προσβλέπουμε με ελπίδα κι εμπιστοσύνη, δηλαδή με πίστη, αν χρειαστεί, να βιώσουμε τη μοναξιά, το άγχος, την αγωνία, την ανεργία, την περιθωριοποίηση.

Ο Θεάνθρωπος είναι πολύ πιο κοντά σε μας από ό,τι μπορεί να φαίνεται ότι είναι κάθε άλλος συνάνθρωπός μας,  διότι, έζησε και Εκείνος τη μοναξιά στον επίγειο βίο Του και ιδιαίτερα, όταν βρέθηκε αδίκως πάνω στο σταυρό. Βίωσε το άγχος και την αγωνία στον κήπο της Γεθσημανή, προσευχόμενος προ του επερχόμενου πάθους. Δέχθηκε τις συκοφαντίες μέσα στο Πραιτώριο και ανέβηκε χλευαζόμενος, ραπιζόμενος και λοιδορούμενος στον Γολγοθά, υποφέροντας και ξεψυχώντας ολομόναχος.

Ας είμαστε βέβαιοι, ότι σε όποια περίπτωση μοναξιάς, αν ποτέ βρεθούμε, να μην ξεχάσουμε ότι υπάρχει ο Θεός, ο οποίος με την παρουσία και την αγάπη Του γεμίζει κάθε μοναξιά. Ας Τον αναζητήσουμε και τότε θα πει και σε εμάς «έγειρε, άρον τον κρβαττν σου και περιπάτει», όπως το είπε στον ταλαίπωρο και ξεχασμένο από τους ανθρώπους, που για τριάντα οκτώ χρόνια, τον προσπερνούσαν αδιάφορα και εμείς ως «αντίδωρο» της ευεργεσίας και της Θείας Φιλανθρωπίας, να κρατήσουμε την του Χριστού εντολή: «ίδε υγιής γέγονας· μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοι τι γένηται».

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s