ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ


550Χ300

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ
ΑΡΧΗ ΤΡΙΩΔΙΟΥ
Του Πρωτοπεσβυτερου Γεωργιου Σούλου

Ενώ ζούσε στον Παράδεισο ο άνθρωπος, με διαβολική συμβουλή μετεστράφη, διεστράφη. Και ενώ ήταν ένας άνθρωπος που θαύμαζε και δοξολογούσε τον Θεό και υπήκουε στις εντολές του Θεού και χαιρόταν την υπακοή του στον Θεό, έγινε ένας άνθρωπος εγωκεντρικός, εγωιστής.
Και ανάλογα με την κοσμοθεωρία της οικογενείας μας, ανάλογα με τις θρησκευτικές μας πεποιθήσεις, ανάλογα με την αγωγή που έχουμε ο καθένας από το οικογενειακό μας περιβάλλον, αυτόν τον εγωκεντρισμό τον διατηρούμε και τον διαμορφώνουμε όσο μπορούμε πιο ολοκληρωμένο, πιο άτεγκτο, πιο σκληρό.
Σε δύο γενικές κατηγορίες θα μπορούσαμε να κατατάξουμε το ανθρώπινο γένος. Σ’ εκείνους που στηρίζουν όλα τους τα βιώματα, όλα τους τα αισθήματα για οντότητα και για υπεροχή στο τί έχουν, τί απολαμβάνουν, τί κάνουν και οι άλλοι που συγκεντρώνουν την προσοχή τους στο τί είναι, πώς τους θεωρεί ο κόσμος, πόσο μεγάλοι, πόσο μικροί, πόσο μηδαμινοί και πόσο υπέροχοι είναι.
Ένας από αυτούς τους ανθρώπους, φαίνεται, ήταν και ο Φαρισαίος, ο οποίος παρουσιάσθηκε στο Θεό μπροστά, έχοντας απεικονίσει, πολύ καλά τον εαυτό του και έλεγε όλα εκείνα τα εγκωμιαστικά, στηρίζοντας ένα αίσθημα ευεξίας, ένα βίωμα οντότητας και υπεροχής έναντι όλων των άλλων και ιδιαίτερα έναντι του Τελώνου.
Είχε κάνει βέβαια δύο λάθη μεγάλα. Το ένα ήταν ότι θέλησε να κάνει σύγκριση του εαυτού του με άλλους ανθρώπους και το δεύτερο ήταν ότι ήθελε να συγκρίνει τα δώρα που του έδωσε ο Θεός στον ίδιο, με εκείνα που δεν είχε πάρει ο Τελώνης. Διότι ό,τι καλό είχε ως άνθρωπος ήταν δώρο του Θεού καί δεν μπορούσε να το θεωρεί δικό του επίτευγμα. Καί έτσι έφθασε σ᾿ αυτή τη φαρισαϊκή έπαρση το αίσθημα τής υπεροχής καί της οντότητας, που παρουσιάστηκε τόσο πολύ φοβερό καί, όπως το τονίζει και ο Κύριος, μας κάνει καί εμάς, πολλές φορές, όταν το ακούμε, τουλάχιστον να τρέμουμε. Αλλά δυστυχώς, είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα, είμαστε όλοι Φαρισαίοι!
Για να μην είμαστε Φαρισαίοι αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι κατ’ αρχήν να είμαστε σαν τον Τελώνη. Δηλαδή να ζητάμε με κατάνυξη με δάκρυα, με συντριβή το έλεος του Θεού, δια να καθαρίσει την ψυχή μας, να ανοίξει τα μάτια μας, για να βλέπουμε πραγματικά, ποιον χαιρόμαστε, για τα όσα έκανε για μας. Τα αισθήματα της οντότητάς μας να εδραιώνονται και να πηγάζουν από το τί έκανε ο Θεός για εμάς, όχι αν έχουμε εμείς ή άλλοι κάνει τίποτε. Καί κατόπιν, όταν διαπιστώνουμε τί έκανε ο Θεός γενικά για το ανθρώπινο γένος, για την Εκκλησία Του, για εμάς όλους, να μπορούμε να προχωρούμε πιο πέρα καί να αναγνωρίζουμε τίς μεγάλες ευεργεσίες που έκανε καί στον ίδιο μας τον εαυτό.
Έτσι μπαίνουμε στο τελωνικό βίωμα, δηλαδή στα βιώματα εκείνα, που κατανύγουν την ψυχή του ανθρώπου, τραβούν τη Χάρη, το έλεος του Θεού καί τον κάνουν άνθρωπο του Θεού. Έτσι ζούσαν κι οι Πατέρες. Ο μεγαλύτερος Άγιος ποτέ δεν αισθανόταν ότι είναι άγιος, αλλά ότι είναι ο έσχατος των αμαρτωλών, ο πιο φθηνός καί βδελυρός άνθρωπος.
Ανοίγει το Τριώδιό και άλλη μια φορά η Εκκλησία μας καλεί σην κατάνυξη, την συντριβή και τη μετάνοια. Εάν κρατήσουμε αυτό το βίωμα, που θα έλεγε κανείς ότι είναι επικεφαλής τής μεγάλης αυτής περιόδου της Τεσσαρακοστής, και της προπαρασκευής για την Τεσσαρακοστή, εάν κρατήσουμε αυτό το βίωμα να διατηρηθούμε μέσα στο Θεό με ταπείνωση, με λεπίδα, θα έχουμε καί χαρά καί ειρήνη καί θα ζούμε, όχι φαρισαϊκά, αλλά τελωνικά τη βεβαιότητα της σωτηρίας μας.
Σήμερα «Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου», ακούγεται ο υπέροχος ύμνος «Της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας ζωοδότα…» που συναρπάζει τις διψασμένες ψυχές. «Καιρός, λοιπόν, μετανοίας». Καιρός επιστροφής, καιρός αυτογνωσίας, καιρός ανανήψεως . «Της μετανοίας άνοιξόν μοι πύλας ζωοδότα. Ωρθρίζει γάρ το πνεύμα μου προς ναόν τον Άγιόν σου, ναόν φέρων του σώματος όλον εσπιλωμένον. Αλλ’ ως οκτίρμων κάθαρον ευσπλάχνω σου λέει ».
«Το πρόθυμο πνεύμα του πιστού ξαγρυπνά στο ναό του Θεού, φέροντας μαζί του τον λερωμένο από την αμαρτία Ναό του σώματος και παρακαλεί να του ανοίξει ο Θεός τη θύρα της μετανοίας .Στον άγιο Ναό του θεού έχουν θέση μόνο οι καθαροί, αυτός είναι ακάθαρτος, αλλά ελπίζει στο έλεος του Θεού και στην καθαρτική δύναμη της χάριτος του» (Ι .Φουντούλη ΛΟΓΙΚΗ ΛΑΤΡΕΙΑ).
Εκεί ο ταλαίπωρος αμαρτωλός, αναμετρώντας «τα πλήθη των πεπραγμένων του δεινών τρέμει, γιατί επίκειται φοβερά η ημέρα της κρίσεως. Όμως γεμάτος θάρρος και ελπίζοντας στο έλεος του Θεού, σαν τον μετανοιωμένο Δαβίδ αναφωνεί μέσα απ’ τα βάθη της καρδιάς του : «Ελέησον με ο Θεός κατά το μέγα Σου Έλεος».
Η αγία Εκκλησία μας, ως φιλόστοργος μητέρα, μας καλεί και πάλι τούτη την μακρά περίοδο του Τριωδίου και της Μ. Σαρακοστής, που ακολουθεί να επανεξετάσουμε τον εαυτό μας και να πάρουμε απόφαση επιστροφής στην περιοχή της χάριτος που αποσκιρτήσαμε. Μας δείχνει σε τι ύποπτα και καταστροφικά μονοπάτια μας οδηγεί η αποστασία και το «ίδιον θέλημα». Εμείς, ας μη συνεχίζουμε να κωφεύουμε και να πορευόμαστε σε τοπία ομιχλώδη, παραμένοντας στα ίδια χωρίς καμιά διάθεση μετανοίας και προσωπικής αλλαγής.
H περίοδος του Τριωδίου και της Μ. Σαρακοστής, καλούμαστε για μια επανεξέταση και συνάμα επαναδιοργάσνωση του εαυτού μας. Είναι η Εκκλησιαστική περίοδος που προσφέρεται για εντονότερη άσκηση του πιστού, αγωνιστή ανθρώπου, για να πορευθούμε προς την τελείωση και την κατά χάριν Θέωση.
Ο Φαρισαίος είναι το πρότυπο της εγωκεντρικής κοινωνίας που ζούμε, είναι ο χαρακτήρας που μας οδηγεί σε άγνωστα και δύσβατα μονοπάτια και μας στερεί τη δυνατότητα επικοινωνίας με τον πλησίον μας, με τον αδελφό μας και συγχρόνως μας στερεί τη χαρά της Βασιλείας .
Ο Ζακχαίος, ο Τελώνης, ο Άσωτος, είναι οι εκπρόσωποι της οντολογικής και αυθεντικής μετάνοιας. Είναι αυτοί οι οποίοι δεν εξάντλησαν την μετάνοιά τους σε κάποιες αντικειμενικές βελτιώσεις συμπεριφοράς ή σε τύπους και σχήματα εξωτερικά, αλλά προχώρησαν σε μια βαθύτερη και ριζικότερη αλλαγή της ζωής τους.
Δεν αρκέστηκαν σε μια προσωρινή συντριβή ή λύπη από τη συναίσθηση της αμαρτωλότητός τους, αλλά φρόντισαν για μια μόνιμη πνευματική κατάσταση και σταθερή πορεία προς το Θεό. Με τη μετάνοιά τους απέκτησαν διαρκή διάθεση για ανόρθωση, για ιλασμό και ανάνηψη και για πνευματικό αγώνα.
Αυτό ακριβώς είναι η μετάνοια. Αυτό είναι η αλλαγή νου, της νοοτροπίας, της στάσης ζωής. Μετάνοια λοιπόν είναι, όταν διαρκώς λέμε μετά αληθείας και συντριβής «ο Θεός ιλάσθητι μοι τω αμαρτωλώ»!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s