ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Η ΕΝΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΥΡΙΝΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ


litaneia_m_savvatou_ΕΝΟΡΙΑ

Η ΕΝΟΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΥΡΙΝΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Είναι ευλογία, για κάθε πιστό μέλος της Εκκλησίας, η συνεισφορά του στο έργο της Ενορίας του, η οποία φέρει την ευθύνη της φώτισης, της κατήχησης, της διδασκαλίας και της ποιμαντικής φροντίδας και μέριμνας του λαού του Θεού, δια την σωτηρία των ψυχών των πιστών.

Η συμμετοχή των λαϊκών στο έργο της Ενορίας τους, είναι εξαιρετικά χρήσιμη και ωφέλιμη, τόσο για την ενοριακή ζωή, όσο και για τους ίδιους τους πιστούς, που συμμετέχουν, διότι προάγονται πνευματικά κοντά στην πνευματική δράση των Κληρικών και όλοι μαζί, Κληρικοί και Λαϊκοί, συνεχίζουν το έργο των αγίων Αποστόλων, που έλαβαν την εντολή, από τον Αναστάντα εκ νεκρών Κύριο, να διδάξουν, να κατηχήσουν, να βαπτίσουν και να φωτίσουν τους ανθρώπους,  «ίνα τα τέκνα του Θεού τα διεσκορπισμένα συναγάγωσιν εις εν» (Ιωάν. 11, 52).

Η Ενορία είναι ο πυρήνας της Ποιμαντικής και Διοικητικής δομής της Εκκλησίας, ως «σώματος Χριστού». Ο πιστός ζει το μυστήριο της Εκκλησίας στην ζωή και στην πράξη της Ενορίας του, μέσα στην οποία, αγωνιζόμενος και αγιαζόμενος, ενώνεται με τον Νυμφίο της Εκκλησίας, αλλά και με τους εν Χριστώ αδελφούς του, πραγματοποιώντας την εν Χριστώ ύπαρξη και εκκλησιοποίησή  του. Ο λόγος, συνεπώς, δια την ενορία και την ζωή της είναι κατ’ ουσίαν λόγος, δια την ίδια την Εκκλησία και την παρουσία της εις τον κόσμον.

Το έργο της ενορίας είναι αγιαστικό και σωτηριολογικό και έχει την αποκλειστική αποστολή και ευθύνη, του «ζητήσαι και σώσαι το απολωλός» και παράλληλα να διαδώσει  τον λόγο του Θεού, όπως έπραξαν οι Απόστολοι του Χριστού και της Εκκλησίας Του, που κήρυξαν «Ιησούν Χριστόν και τούτον Εσταυρωμένον».

Ζωντανή Ενορία σημαίνει ζωντανό εκκλησιαστικό κύτταρο και ανάλογη παρουσία του εκκλησιαστικού σώματος στην συγκεκριμένη ιστορική πραγματικότητα. Η δομή της δράσης της Ενορίας δεν μπορεί να διαφοροποιείται, κατά την ουσία της. Δηλαδή, από το γεγονός, ότι αυτή θεμελιώθηκε από τους Αγίους Αποστόλους και συνεχίσθηκε στην πορεία των αιώνων από τους Αγίους Πατέρες, τους μόνους αυθεντικούς εκφραστές της Ορθόδοξης πίστης και του Ορθόδοξου ήθους. Η Ενορία-Εκκλησία δεν τεμαχίζει τον άνθρωπο και γι’ αυτό η διακονία της και η προσφορά της στον άνθρωπο και την κοινωνία είναι πνευματική και υλική, ωσάν δύο όψεις του αυτού θέματος.

Είναι αδιανόητο να αποσυνδέουμε την οντότητα της Ενορίας, από το έργο και την αποστολή της. Είναι ολέθριο σφάλμα να μη συνειδητοποιούμε, ως Κληρικοί, αλλά και ως Λαϊκοί, ότι η Ενορία έχει σωτηριολογική αποστολή. Είναι φοβερό λάθος να επαναπαυόμαστε, να αδρανούμε ή να αδιαφορούμε, χωρίς να μοχθούμε και να κοπιάζουμε για το έργο αυτό.

Κληρικοί και Λαϊκοί συναντώμεθα στο ένα Σώμα, ως κυβερνώσα και κυβερνωμένη τάξη, όχι βέβαια κατά τα κοσμικά πρότυπα. Οι Λαϊκοί έχουν την θεόσδοτη δυνατότητα να αναπτύξουν τα χαρίσματά τους στην διακονία του όλου Σώματος. Άλλωστε, το «κυβερνάν» και «κυβερνάσθαι» στην Εκκλησία δεν είναι δικαίωμα, αλλά καθήκον.

Το έργο της Ενορίας είναι πολυσύνθετο. Δεν είναι δυνατόν η Ορθόδοξη Εκκλησία να αδιαφορεί για τη ζωή και τίς συνθήκες ζωής των ανθρώπων, όπως αυτές διαμορφώνονται στον σύγχρονο κόσμο, με τα τόσα προβλήματα και τα αδιέξοδα, τα οποία συνθλίβουν και απειλούν τον σημερινό άνθρωπο. Μια τέτοια συμμετοχή και ένας τέτοιος ρόλος στο έργο της Ενορίας είναι τιμή και ευλογία. Η ίδια η ζωή μας, η ταυτότητα και το πρόσωπό μας, προσδιορίζονται από τη μετοχή μας στη αποστολή της Εκκλησίας.

Στην εκκλησιαστική-ενοριακή ζωή δεν υπάρχουν αξιώματα και εξουσίες, με την κοσμική έννοια του όρου, αλλά λειτουργήματα και διακονίες. Κάθε διακονία απορρέει από τον Χριστόν και είναι διακονία του Σώματος του Χριστού, διότι Εκείνος υπήρξε ο πρώτος Διάκονος του ανθρώπου, καθώς ο ίδιος είπε ότι «ουκ ήλθον διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι». Έτσι και στην Θεία Λειτουργία δεν υπάρχουν «τελούντες» και «παρακολουθούντες», αλλά «συνεπιτελούντες» και «συμμετέχοντες», διότι η Λειτουργία είναι «λείτου έργον», έργο του Λαού, ολόκληρης, δηλαδή, λατρευτικής συνάξεως. Πόσο μάλιστα, που ο λειτουργός, λόγω της ειδικής Ιερωσύνης του «την εαυτού δανείζει γλώ­τταν και την εαυτού παρέχει χείρα», κατά τον ιερόν Χρυσόστομο, δια να τελέσει, τελικά, τα πάντα ο «αοράτως συν ημίν ων», Ιησούς Χριστός.

«Ο Εφημέριος στην Ενορία», γράφει σε άρθρο του, ο ομότιμος καθηγητής Αιδεσιμολογιώτατος π. Γ. Μεταλληνός, «ενεργεί σε κάθε περίπτωση, ως Πνευματικός Πατέρας και «θεραπευτής» των ψυχών των πνευματικών του τέκνων, με στόχο την κάθαρση του νου και της καρδίας, τον αγιοπνευματικό φωτισμό και την θέωση του όλου ανθρώπου» και συνεχίζει ο π. Μεταλληνός λέγων ότι, «είναι πορεία θεώσεως η ζωή της Ενορίας,  με την ένταξη συνόλου της ζωής στον εκκλησιαστικό, δηλαδή τον εν Χριστώ τρόπον υπάρξεως».

Πράγματι, προέχει η εκ νέου «ανακάλυψη» της Ενορίας, ως τόπου φανερώσεως του Μυστηρίου της Εκκλησίας και της δυνατότητος βιώσεώς του. Πρακτικά και νομικά μέτρα βοηθούν, ως ένα σημείο, όταν όμως δεν αναιρούν το εκκλησιολογικό, λειτουργικό και εσχατολογικό περιεχόμενό της, μεταβάλλοντάς την σε ένα κοσμικό η νομικό θεσμό, αναιρετικό της αληθινής ταυτότητός της.

Συχνά, ισχυρίζεται ο διακεκριμένος διδάκτωρ της θεολογίας, αείμνηστος Αιδεσιμολογιώτατος π. Μιχ. Καρδαμάκης, «οι Ενορίες μας είναι απλώς επιβεβαίωση του απρόσωπου χαρακτήρα της ανθρώπινης ζωής στις σύγχρονες κοινωνίες. Ο εφημέριος καλείται να ξαναγίνει, όπου δεν είναι, πνευματικός πατέρας, ανταποκρινόμενος στις ουσιαστικές ανάγκες των πνευματικών του τέκνων, με την εν Χριστώ και εν Αγίω Πνεύματι ιεράρχησή τους».

Οι Ποιμένες και οι λαϊκοί συνεργάτες των πρέπει, να συνεργαζόμαστε σύμφωνα με την θυσιαστική «κένωση» του Θεανθρώπου. Κοινός στόχος πρέπει να είναι η διακονία του ανθρώπου και των αναγκών του, δια να έχουμε πάντοτε ζωντανή την προοπτική της αιωνιότητας. Αυτό εξασφαλίζεται με το να γίνει η Ενορία «εργαστήριον αγιότητος», όπως οραματιζόταν την Εκκλησία ο ιερός Χρυσόστομος. Η επίγνωση του λόγου υπάρξεως της Ενορίας, θα οδηγήσει στην επανεύρεση του αυθεντικού σκοπού της και τότε θα αντιληφθούμε, ότι ο Ναός  δεν είναι τόπος κάποιας συμπτωματικής συναντήσεως, αλλά είναι το κέντρο της ζωής των πιστών. Ο Ναός δεν είναι χώρος «τελετών», αλλά τόπος τελέσεως της «αναίμακτης θυσίας του Υιού του Θεού», και πρέπει να λειτουργεί, όπως το «καθολικό» των  μοναστηριών, στα οποία μετά την Θεία Λειτουργία στο Ναό, συνεχίζεται η λειτουργία της κοινής τράπεζας και κατόπιν αρχίζουν τα διακονήματα και μετά η προσωπική άσκηση στο κελλί. Ο κοινός στόχος, Κληρικών και Λαϊκών πρέπει να είναι το πώς ο Ναός θα γίνει το απόλυτο κέντρο ζωής της Ενορίας. Το κύριο μέλημά μας οφείλει να είναι, το πώς η λειτουργική σύναξη και ευχαριστιακή κοινωνία, θα γίνει ο μοναδικός σκοπός της ζωής της Ενορίας.  Ο Ρώσος καθηγητής θεολογίας π. Αλ. Σμέμαν λέγει χαρακτηριστικά:  «Η Θ. Λειτουργία είναι η ζωή της Εκκλησίας, η εμπειρία της, το μυστήριό της, η ελπίδα της, η στιγμή της αλήθειάς της και μόνο μέσα στην Θ. Λειτουργία της Εκκλησίας κατανοείται η θέση της σ’ αυτόν τον κόσμο και η σχέση της με αυτόν τον κόσμο και η ύπαρξή της «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας».

Αυτή πρέπει να είναι όντως η μόνη έγνοια μας. Η αποστολή μας, «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας». Είναι μια πειστική πρόταση, για πνευματική εγρήγορση, η οποία μπορεί να δράσει, ως αφύπνιση των αποχαυνωμένων  και αποκοιμισμένων συνειδήσεων μερικών. Πρέπει να αποκτήσουμε υγιή συνείδηση, στην άσκηση της ποιμαντική μας ευθύνης και να μεταποιηθεί σε άμεση προτεραιότητα και χρέος ο ορθοτόμος εκκλησιαστικός διδακτικός λόγος, «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας»  και τότε μπορούμε να διασαλπίζουμε ότι:

Ναι, με τη Χάρη του Θεού, μπορούμε, όλοι μαζί, να σώσουμε τον Κόσμο! Επειδή, πρώτοι εμείς οι Ποιμένες και ύστερα εσείς οι λαϊκοί συνεργάτες μας, θα βιώνουμε, λατρευτικά κι έμπρακτα το γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού μας, το οποίο μας απομακρύνει από την απελπισία της σκιάς του θανάτου, αφού ο Χριστός αναστήθηκε «θανάτω θάνατον πατήσας»

Ναι, με τη Χάρη του Θεού, μπορούμε, όλοι μαζί, να σώσουμε τον Κόσμο! Όταν η ενοριακή μας ζωή και δράση γίνει, σαν την  κοινοβιακή ζωή των αυθεντικών μοναχών. Όταν οι Ναοί μας λειτουργούν, ως μυσταγωγικοί και πνευματικοί τόποι και όχι, ως παρένθετοι χώροι των πόλεών μας. Όταν στις Ενορίες μας παραδίδονται μαθήματα αγιοπνευματικής διδασκαλίας, μέσα από τον αλογόκριτο λόγο του Ευαγγελίου και των αγίων Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.

Ναι, με τη Χάρη του Θεού, αν όλοι μαζί, εργασθούμε και συνεργασθούμε με πίστη, με αγάπη, με σωφροσύνη και με σύνεση «υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας», τότε ΝΑΙ μπορούμε  να σώσουμε τον Κόσμο! Διότι, Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες. Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι. Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται! Αυτώ η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων.

Advertisements