ΚΗΡΥΓΜΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ


ΤΥΡΙΝΗΣ 550Χ300

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΥΡΙΝΗΣ

Από αύριο αρχίζει η Μεγάλη Σαρακοστή και η Εκκλησία ποιεί ανάμνηση της «από του Παραδείσου της τρυφής εξορία των πρωτοπλάστων, Αδάμ και Εύας». Η εξορία των πρωτοπλάστων κληρονομήθηκε, από ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Η απομάκρυνση του ανθρώπου από την όντως ζωή, που είναι ο Θεός, τον προσγείωσε στην κυριολεξία και βρίσκεται πλέον υπό τον θάνατο. «Εκάθισεν Αδάμ, απέναντι του Παραδείσου, και την ιδίαν γύμνωσιν θρηνών ωδύρετο».

Οι Άγιοι Πατέρες μιλούν για μέγιστο μέγεθος καταστροφής και για υποδούλωση του ανθρώπου στις καταστρεπτικές του επιθυμίες. Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος διδάσκει, ότι δικαίως εξεδιώχθη, εξορίστηκε, έζησε και απέθανε ο Αδάμ, διότι «εκείνος δεν ομολόγησε ευθύς την αμαρτίαν».

Ο Θεός δεν οργίστηκε, δεν τον απεστράφη αμέσως και οριστικώς, αλλά του δίδει ευκαιρία να αποκριθεί και δευτέρα φορά, διότι εάν ομολογούσε, ισχυρίζεται ο Άγιος Συμεών, θα έμενε στον Παράδεισο, και θα είχε αποφύγει, την πτώση και την εξορία με έναν μόνον λόγο. Ήμαρτον! Αναπόφευκτα, λοιπόν, εξορίζονται, Αδάμ και Εύα, από τον Παράδεισο και μένουν χωρίς κοινωνία με τον Θεό. Για να αποκτήσουμε το δικαίωμα επαναπατρισμού και κοινωνίας μας, με τον Θεό ως γένος, πρέπει να πούμε εμείς το ήμαρτον!

Τούτη η δυνατότητα μας προσφέρεται ποικιλοτρόπως, ώστε  να την ενεργοποιήσουμε. Εξόχως δε, μας προσφέρεται τούτη την περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής, που μας καλούν οι Άγιοι Πατέρες, δια της Εκκλησίας, να συμμετέχουμε στα πνευματικά δρώμενα, που τελεί η Εκκλησία, με σκοπό να μας απελευθερώσει από τα δεσμά του θανάτου και της αμαρτίας, ώστε να μας αποκαταστήσει στην πατρογονική μας εστία.

Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της σημερινής Κυριακής της Τυρινής (Μάτθ. 6, 14-21), θέτει τους όρους για μια τέτοια συμμετοχή προς αποκατάσταση και απελευθέρωση.

 Πρώτος όρος είναι η νηστεία.

Νηστεία, είναι υπόθεση προσωπική και δεν εφαρμόζεται «προς το θεαθήναι τοις ανθρώποις», αλλά «προς το θεαθήναι στον Πατέρα μας, εν τω κρυπτώ». Για τη νηστεία ο Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, μεταξύ άλλων λέγει, ότι έχει θεϊκή καταγωγή, είναι «νόμος Θείος και γίνεται θεραπευτής της ψυχής, καθώς απομακρύνει τη ροπή της αμαρτίας και  μαλακώνει τη σκληρότητα της καρδιάς. Η νηστεία ακόμη είναι μέσον μετανοίας».

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «Μη νηστεύεις όπως νηστεύουν οι πολλοί.  Εσύ νήστευε τη νηστεία τη σωστή, που δεν είναι μόνον αποχή απ’ τις τροφές αλλά και από τις αμαρτίες. Νηστεύεις; Απόδειξε το με τα έργα σου. Αν πτωχό δεις, να τον ελεήσεις. Με τον εχθρό σου να συμφιλιωθείς».

Δεύτερος, λοιπόν, όρος είναι η συγχώρηση.

 Ο όρος «συγχώρηση» παράγεται από ρήμα «συγχωρώ»  και σημαίνει ότι απαλλάσσω κάποιον από κάτι που έκανε κάποια άσχημη ή ανάρμοστη πράξη ή ενέργεια εναντίον μου.  Ο Χριστός παραγγέλνει ότι, «αν αμαρτήσει ο αδελφός σου, επιτίμησέ τον, και αν μετανοήσει, συγχώρεσέ τον. Και αν εφτά φορές την ημέρα αμαρτήσει προς εσένα και τις εφτά φορές επιστρέψει προς εσένα, λέγοντας, Μετανοώ, να τον συγχωρήσεις» (Λουκά : 17:3-4)

Η συγχωρητικότητα είναι η επιστροφή στην ενότητα, στη σύμπνοια, στην αγάπη. Συχνά ικετεύουμε τον Θεό, λέγοντάς Του «συγχώρησον εις ημάς τας αμαρτίας ημών». Και ο Θεός συγχωρεί. Συγχωρεί, γιατί είναι «οικτίρμων και ελεήμων, φιλάνθρωπος και πολυέλεος», γι’ αυτό και ο Θεός ζητά, όπως «και ημείς συγχωρούμε τους αμαρτάνοντας εις ημάς». Συνεπώς, η συγχώρεση είναι απαραίτητη και πρέπει να την παραχωρούμε, διότι Εκείνος, ο Εσταυρωμένος Χριστός, δέχτηκε τη μετάνοια των τελωνών και των πορνών, δέχτηκε τη μετάνοια ου συσταυρωθέντος ληστή. Έφθασε μέχρι του σημείου, όντας επί του Σταυρού, να  ζητήσει από τον Θεό, να συγχωρήσει και αυτούς, ακόμα, τους σταυρωτές του. «Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τί ποιούσιν».

Επομένως, αν δεν μάθουμε, να συγχωράμε, όπως ο Χριστός,  θα χάσουμε την σωτηρία της ψυχής μας, δεν θα προσλάβουμε ποτέ το απολεσθέν «καθ’ ομοίωσιν», σύμφωνα με τη ρητή διαβεβαιωτική διδασκαλία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Εάν, είπε, «αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, αφήσει και υμίν ο πατήρ υμών ο ουράνιος· εάν δὲ μη αφήτε τοις ανθρώποις τα παραπτώματα αυτών, ουδέ ο πατήρ υμών αφήσει τα παραπτώματα υμών» (Ματθ. 6:14-15).

Η παραβολή του «Ασώτου υιού» είναι επίσης, εξαιρετικά διδακτική, εις ό,τι αφορά την συγχώρηση, που προσφέρει ο εύσπλαχνος πατέρας στον νεότερο υιό του, όταν επέστρεψε, από την αυτοεξορία του, ειλικρινά μετανοημένος, λέγοντάς του, «πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου, και ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου». (Λουκ. 15: 21). Δεν ζήτησε συγνώμη, από τον πατέρα του, όταν ζούσε ασώτως. Πρώτα μετανόησε, άλλαξε πορεία βίου και αποφάσισε να επιστρέψει και να ζητήσει συγνώμη, την οποία και έλαβε, από τον φιλεύσπλαχνο πατέρα του. Ο άνθρωπος λαμβάνει την άφεση και την συγχώρηση, όταν μετανοήσει ειλικρινά, για τα λάθη και τις αστοχίες, που έχει κάνει.

Ο Χριστός, «ερχόμενος προς το εκούσιον πάθος», δίδαξε τον τρόπο της συγχώρησης. Εκπλήρωσε επί του Σταυρού, τα λίτρα των αμαρτιών μας. Ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής,  όταν αντίκρισε τον Χριστό, αναφώνησε, «φωνή μεγάλη» και είπε, «Ίδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου»! Τιμωρήθηκε άδικα με σταυρικό θάνατο για να άρει τις δικές μας αμαρτίες. Με τα Θεία και φρικτά Πάθη Του διαγράφηκε η δική μας καταδίκη. Η Θυσία Του έγινε δική μας συγχώρεση. Η  Ζωηφόρος Ανάστασή Του, ζωοποίησε τον «τεθανατωμένον τη αμαρτία», προσφέροντάς του  «Ζωήν αιώνιον και μέγα έλεος». Άραγε, είμασταν άξιοι τοιαύτης θυσίας και αγάπης; Ασφαλώς όχι. Όμως ο Θεός το έπραξε, ελεύθερα και αβίαστα. Συνεπώς δεν  πρέπει και εμείς να κάνουμε το ίδιο, να συγχωρούμε δηλαδή, τον αδελφό και συνάνθρωπό μας;

Δυστυχώς υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων, που δεν παρέχουν την οφειλόμενη συγχώρεση στον συνάνθρωπό τους, Ας θυμηθούμε την ευαγγελική περικοπή, που αναφέρεται στους δύο δούλους. Όπου ο μεν, αρνήθηκε να συγχωρέσει τον δε, τον σύνδουλό του, σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Ματθαίο (18, στ. 23-35). Θυμάστε τον θυμό του Κυρίου εκείνου, όταν έμαθε το περιστατικό. Έτσι ακριβώς αισθάνεται και ο Θεός, όταν εμείς δεν συγχωρούμε τους άλλους, ενώ ο Εκείνος, ο Υιός του Θεού θυσιάστηκε, «σταυρόν γαρ υπομείνας δι’ ημάς» και «δια την ημετέραν σωτηρίαν».

Μας δίνεται η δυνατότητα τούτη την μακρά περίοδο της Μεγάλης Σαρακοστής και του Θείου Πάθους, να σκεφθούμε, μήπως υπάρχει κάποιος, που ζητά να τον συγχωρέσουμε και εμείς αρνούμεθα. Κάποιος που μας έχει στενοχωρήσει λίγο ή πολύ, αλλά εκδηλώνει τη μεταστροφή του και εμείς τον αντιμετωπίζουμε με ψυχρότητα και με αδιαφορία. Αν υπάρχει αυτός ο κάποιος, επιβάλλεται, από τη διδασκαλία του Χριστού και την Εκκλησιαστική πράξη και θεωρία, να τον συγχωρήσουμε, γιατί αν δεν τον συγχωρήσουμε, ούτε εμάς θα συγχωρήσει ο Κύριος.

Στο ιερό ευαγγέλιο του  Ματθαίου (16:19) διαβάζουμε: «Θα σου δώσω τα κλειδιά της βασιλείας των ουρανών, και ό,τι δέσεις πάνω στη γη θα είναι δεμένο στους ουρανούς και ό,τι λύσεις πάνω στη γη θα είναι λυμένο στους ουρανούς».  Συνεπώς, είναι καιρός να παραλάβουμε αυτά τα κλειδιά και να ξεκλειδώσουμε, την σκληροκαρδία, την πικρία, τον φθόνο, τη συκοφαντία, το μίσος και κάθε τι, που παγώνει την καρδία μας. Είναι καιρός να δώσουμε συγχώρηση στα παιδιά μας, στον αδελφό μας, στους γονείς μας, στους φίλους, στους συγγενείς, στους γείτονες και γενικά σε όποιον μας την ζητήσει. Και να θυμόμαστε, ότι είναι «μακάριοι  οι ελεήμονες, ότι αυτοί θέλουσιν  ελεηθεί». (Ματθ. 5:7)  

 Πρωτ. Γεώργιος Σούλος     

Advertisements