ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ

Η ΠΡΩΤΗ ΔΕΚΑΕΤΗΣ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΕΡΚΥΡΑΣ


Επί τη συμπληρώσει δεκαετούς λίαν ευδοκίμου ποιμαντορίας του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου, ας επιτραπεί να αποδώσω, ως  εκ των αρίστων Αρχιερέων της Εκκλησίας μας, ευγνωμοσύνη και ευχαριστήριους ευχάς, δια την   θαυμαστή και φιλάνθρωπον δεκάχρονη ποιμαντορική του πολιτεία, που ευδοκίμως διάγει, ως Επίσκοπος και Μητροπολίτης της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων.

Δεν υπερβάλλουμε διόλου αν εκφράσουμε την άποψη, ότι στην παρελθούσα δεκαετία, έχει αναδειχθεί πανάξιος διάδοχος όλων των προκατόχων του και εξόχως ιδιαιτέρως του πριν αυτού τελευτήσαντος μακαριστού κυρού Τιμοθέου, το γένος Τριβυζά, του επί δεκαεπτά συναπτά έτη  εμπνευστή και δημιουργού ενός πολυσχιδούς και πολυποίκιλου έργου, το οποίο ο νυν «δεκαετής» πια Ποιμένας το παρέλαβε με ευγνωμοσύνη και με τη Χάρη του Τριαδικού Θεού και τις ευλογίες του Πολιούχου της Νήσου Κερκύρας και Προστάτου απάντων των Κερκυραίων και το αυξάνει μέρα με τη μέρα παντοιοτρόπως και ποικιλοτρόπως, ανακουφίζοντας τις ψυχές τον καταφευγόντων ασθενών, ενδεών, πενήτων και πασχόντων και άλλων τινών, υλικώς και πνευματικώς.

Ως μη έχων ουδεμία διοικητική σχέση με την Μητρόπολη Κερκύρας και ως εκ τούτου με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη κ. Νεκτάριο, παρά μόνο συναισθηματική με το περιβάλλον της Μητροπόλεως, αφού εξ’ αυτής προέρχομαι, και πνευματική με τον Μητροπολίτη, μπορώ μετά βεβαιότητος να εκφράσω ανυστερόβουλα και ανυπόκριτα, ότι η ρήση του προφήτου Ησαΐου, που λέγει «η γαρ δόξα μου ο Θεός μου», τον συνέχει και τον κατευθύνει στις αποφάσεις και στις ενέργειές του.

Διότι δι’ αυτόν, όχι μόνον δόξα, ή κάτι άλλο από αυτά που επιθυμούν συνήθως οι άνθρωποι δεν επιζητά ή επιδιώκει εις τον βίον του, αλλά ολόκληρη την ψυχοσύνθεσή του, την εναποθέτει καθημερινά εις τον βωμό της αγάπης του Θεού. Εφαρμόζει πιστά το ρητό του αποστόλου Παύλου: «πάντα εις δόξαν Θεού ποιείτε.»

Με τα ολίγα που γνωρίζω, δια τον συγκεκριμένο Ιεράρχη της Εκκλησίας της Ελλάδος, τολμώ να πω, ότι είναι όντως «ελαίω Θεού» Επίσκοπος Κερκύρας, διότι η στενή πνευματική και υιική σχέση του με τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ήταν αδιαμφισβήτητα δεδομένη και άριστα τεκμηριωμένη. Όμως ο ίδιος προτίμησε να μείνει Ηγούμενος στο μοναστήρι του και δεν ακολούθησε τον από Μητροπολίτη σε Αρχιεπίσκοπο πνευματικό του πατέρα κυρό Χριστόδουλο στην Αρχιεπισκοπή και επί πλέον δεν ζήτησε να τον προτείνει σε άλλες Μητροπολιτικές περιφέρειες, στις οποίες πρωτύτερα εξελέγησαν άλλοι, εξίσου άξιοι και ικανοί με τον ίδιο. Θυμίζω τις περιπτώσεις Δημητριάδος, Καισαριανής, Θεσσαλιώτιδος, Σερρών κ.ά.

Συνεπώς, έλαβε τον Επισκοπικό Θρόνο, όχι αφ’ εαυτού του ή από άλλον τινά άνθρωπο, άλλα με την συγκατάθεση του Θεού και τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή, όπως αρμόζει σε «δούλο του Θεού». Διότι, όταν απροσδόκητα κοιμήθηκε ο προκάτοχός του, και πνευματικός μου πατέρας κυρός Τιμόθεος, η Κέρκυρα αναζητούσε ποιμένα αντάξιό του. Μάλιστα δε κάποιοι πρότειναν αρμοδίως, κάποια άλλα πρόσωπα, εκτός του ιδίου, καθότι ήταν άγνωστος εις τον τόπο. Και ενώ οι μεν ζητούσαν, ο δε, Θεός, έδωσε την απάντηση, δίδοντας, κατά κοινή ομολογία, τον υπέρ άριστον και έτσι, εξελέγη ο Καθηγούμενος της παλαιφάτου ιστορικής Μονής Παναγίας Άνω Ξενιάς Βόλου κ. Νεκτάριος, το γένος Ντόβας, ως πνευματοκίνητος Αρχιερέας και Μητροπολίτης Κερκύρας, ο οποίος θα έπρεπε να την  αναλάβει αυτήν, «εις τα ίδια». Τί διαφορετικό θα ηδύνατο να πει κανείς, όταν ο ίδιος ο Θεός «ψηφίζει» υπέρ αυτού και τον αναδεικνύει Αρχιερέα;

Δια τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο, μπορούμε να γράφουμε συνεχώς και πολλά, διότι παράγει έργο Χριστού, διδάσκει ήθος Εκκλησιαστικό, μεταδίδει Λόγο Θεού, είναι απλούς, πράος και ειρηνικός, ορθοτομεί τον «λόγο της αληθείας» και πάρα πολλά άλλα χαρίσματα και αρετές διαθέτει, Θεία Χάριτι. Συνεπώς μπορεί να λεχθεί και δια το πρόσωπό του, δικαίως, αυτό που ελέχθη δια τον Πέτρο και τους λοιπούς Αποστόλους, δηλαδή το «εγώ εξελιξάμην υμάς», καθώς επίσης να του αποδοθεί η προσωνυμία που  δόθηκε στον απόστολο Παύλο. Δηλαδή, «Σκεύος εκλογής», διότι μιλά και κηρύττει, πράττει και ενεργεί στοχαστικά και πνευματικά, ως αυθεντικός κατά Χριστό διανοούμενος, ως πεφωτισμένος Ιεράρχης της Εκκλησίας, η οποία, σύμφωνα με τον Πασκάλ, σχηματίζει ένα σώμα «στοχαζόμενων μελών», που  κεντροθετείται πάνω στον Χριστό από τον οποίο λαμβάνει φως και δύναμη, που συναντά τους αδελφούς του, που είναι μέσα στη δίνη της θείας ζωής, η οποία από το σώμα του Χριστού διαχέεται μέσα στην ιστορία, και θέλει, κατά την έκφραση του Père de Montshenil, «να συμπράξει και να εργαστεί στη «συμπλήρωση του Σώματος του Χριστού». Πρέπει ασφαλώς να καταλάβουμε ότι η Εκκλησία είναι οργανωμένη όχι δημοκρατικά, αλλά Ιεραρχικά. Δηλαδή, δεν είναι ο καρπός μιας ανθρώπινης απόφασης ή της λαϊκής θέλησης κατά τον Ρουσσώ, αλλά η εκπλήρωση του σχεδίου της Θείας Οικονομίας, που είναι να φθάσει ο άνθρωπος, κατά Χάρη, στη Θέα του Θεού, δηλαδή στην αγιότητα.

Πράγματι αυτό το σχέδιο αναπτύσσει και εφαρμόζει άοκνα καθημερινά ο διάγων την πρώτη δεκαετία του, ως Μητροπολίτης Κερκύρας  κ. Νεκτάριος και  μετά βεβαιότητος σημειώνουμε, από αυτά που βλέπουμε, που μαθαίνουμε, που ακούμε, ως ενέργειες και πράξεις του στο διάστημα της δεκαετούς Επισκοπικής φιλόστοργης ποιμαντικής του δράσης και φροντίδας, ότι είναι γνήσιος φίλος και μαθητής του Διδασκάλου Χριστού και ότι όντως είναι «μπολιασμένος πάνω στο Χριστό» στον οποίο συναντά τους αδελφούς του, αφού από Εκείνον έλαβε την ευλογία του «ποιμαίνειν» τα λογικά πρόβατά του, εις την Θεόσωστη Επικράτεια της Κερκύρας των Παξών και των Διαποντίων νήσων Οθωνών, Ερείκουσας και Μαθράκι και επί πλέον συνεχίζει να προσφέρει αγαλλίαση και χαρά στην ψυχή του «δεδικαιωμένου» πνευματικού του πατέρα κυρού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, ο οποίος με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος, που πάντοτε τον επισκίαζε, τον πρότεινε στην κατάλληλη ώρα και στιγμή, στη σεπτή Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, δια Ποιμένα και Μητροπολίτη Κερκύρας, δια να επιβεβαιώνει στο διηνεκές το ρητό «τοιούτος γαρ ημίν έπρεπεν αρχιερεύς, όσιος, άκακος, αμίαντος…»(Εβρ. 7,26)

Αφού, λοιπόν επί δεκαετία «έχομεν αρχιερέα, όσιο, άκακο, αμίαντο, των αγίων λειτουργός» (Εβρ.7,26 & 8,2) και του λαού διάκονος, οφείλουμε να δεόμεθα μετ’ ευλαβείας υπέρ αυτού, το «Κύριε φύλαττε αυτόν εις πολλά έτη»,  ίνα εκτίσει πολλαπλές δεκαετίες, θεοφιλώς και θεαρέστως την Εκκλησία, που του εμπιστεύθηκε, δια να ποιμαίνει, «ο Ποιμήν ο Καλός» και παρέλαβε από όλους τους μακαρία τη λήξη προκατόχους του, εξόχως δε των Πολυκάρπου και  Τιμοθέου, εις τους οποίους οφείλω ευγνωμοσύνη και σεβασμό, διότι εκ των τιμίων χειρών των έλαβα την Θεία Χάρη, δια του Ιερού Μυστηρίου της Ιερωσύνης, τους οποίους και ο ίδιος ο Σεβασμιώτατος, σεβόμενος μνημονεύει σε κάθε του Θεία Λειτουργία, όπως μνημονεύει τον πνευματικό του πατέρα μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

Γι’ αυτό αναφωνούμε «πάλιν και πολλάκις», ΑΞΙΟΣ!

ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΗΣ ΔΕΚΑΕΤΟΥΣ ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΑΣ

Advertisements