ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΕΣ

Ο πνευματικός κόσμος


 Περί των Αγγέλων

Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας και όπως λέει και το Σύμβολο της Πίστεως, ο Θεός είναι ο ποιητής «ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων». Και περί μεν των ορατών, για όσα δηλαδή βλέπονται, κάναμε λόγο σε προηγούμενο άρθρο. Πρέπει  τώρα να πούμε ότι ο Θεός είναι δημιουργός και των αοράτων.  Και εκείνων δηλαδή τα οποία δεν φαίνονται. Ποια δε είναι αυτά; Είναι πρωτίστως και κυρίως οι άγγελοι, τόσο οι καλοί, οι άγιοι άγγελοι, όσο και οι κακοί, οι πονηροί δαίμονες. Στα αόρατα που δημιούργησε ο Θεός ανήκει και η ψυχή του ανθρώπου, διότι και αυτή δεν φαίνεται. Αλλά περί αυτής θα κάνουμε λόγο, όταν θα εξετάσουμε τη δημιουργία του ανθρώπου. Τώρα λοιπόν ας δούμε πρώτα:

Τι είναι οι άγιοι άγγελοι;

Οι άγγελοι είναι άυλα πνευματικά και αθάνατα όντα. Δεν έχουν σώμα υλικό, όπως το δικό μας ανθρώπινο σώμα, αλλά είναι πνευματικές υπάρξεις, γι’ αυτό και δεν φαίνονται, όπως δεν φαίνεται και η ψυχή μας, που είναι και αυτή πνεύμα. Οι άγγελοι δημιουργήθηκαν από το Θεό προτού να δημιουργηθεί ο υλικός κόσμος. Αυτό εξάγεται από τους λόγους του Θεού, που είπε στον Ιώβ· «ότε εγενήθησαν άστρα, ήνεσάν με φωνή μεγάλη πάντες άγγελοι μου» (Ιώβ λη’ 7). Όταν δηλαδή δημιούργησα τα αναρίθμητα άστρα, οι άγγελοι, τους οποίους είχα δημιουργήσει πρότερα, είδαν με απέραντο θαυμασμό τη δημιουργία του υλικού κόσμου και με δοξολόγησαν και με μεγάλυναν. Ότι δε είναι και οι άγγελοι δημιουργήματα του Θεού, το λέει ρητώς η Αγία Γραφή. Διά του Χριστού, λέει, «εκτίσθη τα πάντα, τα εν τοις ουρανοίς και τα έπε της γης, τα αρατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχαὶ είτε εξουσίαι» (Κολ.α΄) 16).
Θρόνοι δε και κυριότητες και αρχές και εξουσίες είναι ονόματα που έχουν τα αγγελικά τάγματα. Ως άυλα πνευματικά όντα οι άγγελοι μετακινούνται και μεταβαίνουν εύκολα από τον ένα τόπο στον άλλο, δεν είναι όμως πανταχού παρόντες, όπως ο Θεός, διότι είναι και αυτοί δημιουργήματα του Θεού με περιορισμένες ικανότητες. Η δύναμή τους είναι πολύ, ασυγκρίτως μεγαλύτερη από τη δύναμη του ανθρώπου, υπολείπεται όμως απείρως από την παντοδυναμία του Θεού.
Είναι και η γνώση τους μεγάλη, πολύ μεγαλύτερη από τη γνώση των ανθρώπων, δεν μπορεί όμως να συγκριθεί με την παγγνωσία του Θεού. Η θέλησή τους δοκιμάσθηκε, όταν επαναστάτησε κατά του Θεού ο εωσφόρος, και διά της θείας χάριτος στερεώθηκε πλέον και κλίνει πάντοτε προς το καλό. Γι’ αυτό δε λέγονται και άγιοι άγγελοι. Μερικές φορές, όταν ο Θεός έκρινε, έχουν αποσταλεί σε ανθρώπους αγίους για να τους φανερώσουν το θέλημα του Θεού. Τότε πήραν μορφή νέου ανδρός, φέροντας ενίοτε πτέρυγες, και μίλησαν με ανθρώπινη φωνή, διότι διαφορετικά δεν ήταν δυνατόν να ανακοινώσουν στους ανθρώπους το θείο θέλημα.

Ποιο είναι το έργο των αγγέλων;

Το λέει το όνομά τους. Άγγελος σημαίνει αγγελιαφόρος, εκείνος που φέρει μια αγγελία και μάλιστα καλή, χαρμόσυνη αγγελία. Λοιπόν, τα ουράνια πνεύματα λέγονται Άγγελοι, διότι αγγέλλουν, μεταφέρουν στους ανθρώπους καλές ειδήσεις και προστάγματα και παραγγελίες του Θεού, για το καλό, για τη σωτηρία των ανθρώπων, Γι’ αυτό και στην προς Εβραίους επιστολή ονομάζονται «λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα δια τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν» (Εβρ. α’ 14). Γι’ αυτό και παρουσιάζονται με μορφή και φωνή ανθρώπου και μάλιστα ευσταλούς νεανίου προς καθοδήγηση και εξυπηρέτηση των ανθρώπων, ο Ραφαήλ στον Τωβία, ο Μιχαήλ στον Ιησού του Ναυή, ο Γαβριήλ στον Ζαχαρία και την υπεραγία Θεοτόκο κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού της, ο άγνωστος Άγγελος στους ποιμένες της Βηθλεέμ, το «πλήθος στρατιάς ουρανίου» κατά τη νύκτα της Γεννήσεως του Σωτήρος «αιτούντων τον Θεὸν και λεγόντων· δόξα εν υψίστοις Θεώ και έπε γης ειρήνη, εν ανθρώπους ευδοκία» (Λουκ. β’ 12-14). Ομοίως και κατά την Ανάσταση στις Μυροφόρες, και Άγγελοι πάλι κατά την Ανάληψη στο  όρος των Ελαιών, για να γνωρίσουν στους μαθητές και Αποστόλους του Κυρίου, ότι πάλι, με την ίδια δόξα της αναλήψεώς του, θα έλθει ο Κύριος Ιησούς κριτής τότε ζώντων και νεκρών. Και σε πολλά άλλα ιερά πρόσωπα Άγγελοι παρουσιάζονται προστάτες και υπερασπιστές τους, είναι δε και της αγίας μας Εκκλησίας σταθερό δίδαγμα, που βγαίνει από την ίδια την Αγία Γραφή, ότι κάθε πιστός έχει και τον Άγγελο φύλακά του, και όχι μόνο κάθε άνθρωπος και μάλιστα Χριστιανός, αλλά και κάθε πόλη και χώρα. Γι’ αυτό και καθημερινή είναι η δέηση της Εκκλησίας μας προς το Θεό να δίνει στον καθένα μας «Άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα των ψυχών και των σωμάτων ημών». Και δεν πρέπει να παραλείψουμε και εκείνο που είπε ο Κύριος στα ιερά Ευαγγέλια, ότι «χαρά γίνεται (στον ουρανό) ενώπιον των αγγέλλων του Θεού έπε ενὶ αμαρτωλώ μετανοούντι» (Λουκ. ιε’ 10). Ακόμη ότι «οι Άγγελοι αυτών (των μικρών, των μικρών παιδιών, αλλά και των απλοϊκών ανθρώπων) εν ουρανοίς δια παντός βλέπουσι το πρόσωπον του πατρός μου του εν ουρανοίς» (Ματθ. ιη’ 18). Επομένως από την Αγία Γραφή προέρχεται η αλήθεια περί προσωπικού του καθενός μας φύλακα Αγγέλου. Και αυτά μεν ως προς το έργο των Αγγέλων προς εμάς τους επί γης ανθρώπους.

Αλλ’ ως προς τον Θεό ποια η αποστολή και το έργο των Αγγέλων; Είναι έργο ασυγκρίτως ανώτερο και τελειότερο από εκείνο που κάνουν σε εμάς. Είναι η ακατάπαυστη δοξολογία και αίνεση και προσκύνηση του θείου μεγαλείου, της δόξας και μακαριότητας του Θεού, πράγμα, το οποίο καθιστά και τους ίδιους τους Αγγέλους μακάριους και ένδοξους. Όσο δηλαδή περισσότερο βλέπουν και κατανοούν και υμνούν και δοξάζουν οι Άγγελοι το μεγαλείο του Θεού, τόσο και αγιότεροι, πνευματικότεροι και μακαριότεροι αποβαίνουν και αυτοί, ώστε το ύψιστο τούτο έργο του αποβαίνει και στη δική τους τελείωση και δόξα και λαμπρότητα.

Και πότε δημιουργήθηκαν οι Άγγελοι;

Το πότε μας είναι μάλλον άγνωστο, ούτε και χρειάζεται εμείς να το μάθουμε. Η Αγία Γραφή δεν μας μιλά για το θέμα αυτό, παρά μόνο σε ένα χωρίο του βιβλίου του Ιώβ, όπως είπαμε, παρουσιάζεται ο Θεός να λέει προς το δίκαιο δούλο του· «ότε εγενήθησαν άστρα, ήνεσάν με φωνή μεγάλη πάντες άγγελοι μου» (Ιώβ λη7). Από αυτό βγαίνει το συμπέρασμα, ότι οι Άγγελοι δημιουργήθηκαν πριν δημιουργηθούν οι αστέρες και ο άλλος υλικός κόσμος, επομένως και ο άνθρωπος

Οι δαίμονες

Κατά τη διδασκαλία της Εκκλησίας υπάρχουν και οι δαίμονες. Τι είναι και οι δαίμονες; Πνεύματα είναι και αυτοί, άυλα και ασώματα πνεύματα, αλλά πνεύματα πονηρά, τα οποία αντιτάσσονται στο Θεό και επιδιώκουν την ψυχική καταστροφή και απώλεια των ανθρώπων, παρότι δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις κατά τις οποίες και σωματικώς βασανίζουν τον άνθρωπο και καθιστούν τυραννική τη ζωή του και επί γης, κατά την άδεια βέβαια που θα δώσει σε αυτούς ο Θεός. Και την δίνει ο Θεός την άδεια αυτή είτε προς τιμωρία και σωφροσύνη του αμαρτωλού είτε προς δοκιμασία του δικαίου. Οι δαίμονες δεν δημιουργήθηκαν από το Θεό, ως δαίμονες, πνεύματα πονηρά και ακάθαρτα. Στην αρχή ήταν Άγγελοι φωτεινοί και αυτοί, όπως όλα τα ουράνια πνεύματα. Αφού κυριεύθηκαν όμως από αλαζονεία και υπερηφάνεια, επαναστάτησαν κατά του Θεού και με τον αρχηγό τους τον Εωσφόρο τότε – Άγγελο
που φέρει το φως – και κατόπιν σατανά, που ζήτησε να γίνει κατά πάντα όμοιος με τον Ύψιστο, με το να αρπάξει εξουσιαστικώς τη θεία εξουσία και δόξα. «Εις τον ουρανὸν αναβήσομαι», διανοήθηκε ο Εωσφόρος και είπε· «επάνω των νεφελών θήσομαι τον θρόνον μου, έσομαι όμοιος τω  Υψίστω» (Ησ. ιδ’ 13, 14). Για αυτό και κρημνίσθηκε από τον Θεό στον Άδη αυτός και όσοι άγγελοι τον πίστευσαν και τον ακολούθησαν. Και όλοι αυτοί έγιναν δαίμονες, πονηρά πνεύματα. Ο αρχηγός τους ο διάβολος και σατανάς, ο «πατήρ του ψεύδους», όπως ο ίδιος ο Κύριος τον
ονομάζει, ο πειραστής, ο δράκοντας της Αποκάλυψης, ο όφις ο αρχαίος, ο οποίος ως φίδι παρουσιάσθηκε και στην Εύα, για να την παρασύρει στην παρακοή και την αμαρτία, ο Βελίαρ, ο Βεελζεβούλ κατά την Καινή Διαθήκη, ο πλάνος που πλανά την οικουμένη, με θανάσιμο μίσος κατά του Θεού και με τυφλό πάθος κατά του ανθρώπου. Όμοιοι με αυτόν είναι και οι δαίμονές του. Υπάρχουν βέβαια αυτοί που αρνούνται την ύπαρξη των δαιμόνων και λένε, ότι ο διάβολος και σατανάς κατ’ ουσίαν δεν υπάρχει. Και τι είναι ο διάβολος; Είναι, απαντούν, η προσωποποίηση του κακού. Αλλ’ εδώ κάθε σελίδα της Καινής Διαθήκης μιλά περί του σατανά, παρουσιάζει τόσους δαιμονισμένους, από τους οποίους ο Κύριος έβγαζε δαιμόνια φοβερά, και τονίζει ο ευαγγελιστής Ιωάννης ότι «εις τούτο εφανερώθη ὁ υιός του Θεού (ο Χριστός), ίνα λύση τα έργα του διαβόλου» (Α’ Ιωάν. γ’ 8). Θλιβερό για τον άνθρωπο και δη για τον Χριστιανό να αρνείται χιλιομαρτυρούμενη αλήθεια της Αγίας Γραφής και ολέθριο γι’ αυτόν, διότι η άρνηση του σατανά είναι μία τρομερή παγίδα του ίδιου, για να συλλαμβάνει εκ του ασφαλούς τα θύματά του και να τα σύρει τώρα μεν στην αμαρτία, έπειτα δε στον Άδη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s